10-06-09

Ollivier en Martin reden Milaan-Sanremo.

SMALLE BANNER KOEREURKES

Ollivier nam zijn dichterlijke vrijheid (heel knap

Milaan San Remo - Zondag 7 juni 09

 

beste collega's,

 

een kleine impressie van ons Italiaans avontuur vorig weekend willen we jullie niet onthouden.

 

Vrijdagmorgen vertrokken wij richting Milaan voor één van de langste klassiekers op de WTC kalender.  MSR - 295km

We maakten er een lang weekend van in het gezelschap van onze wederhelften.

 

Zaterdagmorgen

We zochten de vertrekplaats op, in het zuiden van Milaan nabij een karting te Rozzano. Op de inschrijvingslijst staan ongeveer 800 deelnemers.(veel Belgen, Nederlanders, Spanjaarden, Duitsers en voornamelijk Italiaantjes.

Gezien wij in het "zwart" meerijden beschikken we niet over een chip die zorgt voor de tijdsregistratie. Later zal blijken dat we lang niet de enige zijn. Meedoen en uitrijden was ons doel.

 

Zaterdagmiddag

Warm weer in de winkelstraten van Milaan maar met een stevige wind. Toen de vrouwen besloten om de top van de Dom van Milaan te beklimmen met de trap, gunden wij ons benen de nodige rust op een plaatselijk terras. Met een pintje van 9 EUR, chips en enkele olijfjes inbegrepen, kan die namiddag niet meer stuk.

 

'S avonds proppen wij ons lijf en ledematen nog eens vol met lekkere penne en tagliatelli. Nog één keer "slecht" slapen.

 

Zondag:

De wekker loopt af rond 5u50. We springen in ons wieleroutfit. Korte mouwen. Het weer is uitstekend. In tegenstelling tot de gemaakte afspraken met de hotelreceptie op zaterdag blijkt "the kitsjen clooosed".

Eerste stressmoment van de dag. "Manuel" wil van geen wijken weten en serveert enkel een koffietje aan de bar. Noodgedwongen eten we een banaantje + een grany. Martin ziet er "fris" uit wegens muggenoverlast op de kamer.

We vertrekken rond 6u30 en rijden in de richting van Pavia. Na 6 km fietsen bevinden wij ons op het parcours en bemerken dat we niet de enige zwartrijders zijn. Na nog geen kwartier slaagt Martin erin een banaan kwijt te spelen. Warm weer, slap fruit  ...u kent dat ......oooo zo belangrijke bevoorrading minder.

Het voltallige peleton startte om 7u te Rozzano. We rijden dus met een comfortabele "voorsprong". De eerste vlucht van 12 man haalt ons in na een klein halfuurtje. De polizei op de moto rijdt voorop en zet iedereen opzij. We zien de vluchters passeren aan +/- 45km/u en houden ons wijselijk in. We waren onder de indruk van dit dozijn krachtpasters en beginnen te beseffen dat we in een koers terrecht gekomen zijn.

Even later duikt een peleton van 800 man op in onze rug. Invoegen en elkaar niet uit het oog verliezen zorgt voor de nodige spanning. De snelheid ligt boven de 40km/u. Ons verzetje 42 wordt al gauw 52.

Vooraan het peleton wringen de klassementsrijders zich een breuk om vooraan te blijven. Wijzelf raken hier en daar een achterwerk met ons stuur en besluiten ons te laten afzakken achteraan de groep.

Het is achteraan "iets" veiliger fietsen maar wel lastiger. Wij maken geregeld de gevolgen mee van de passages bij rotondes. Vrij vertaald "Het peleton splitst en daarna optrekken geblazen". U kent dat ....

van de helikopterbeelden op televisie..

Gedurende de eerste 100 km halen wij een gemiddelde van 38km/u. Jawel !! Eigenaardig genoeg valt die snelheid, nogal mee, mede door het aanzuig effect van de groep.

En het dient gezegd: de asfaltwegen liggen er perfect en biljartvlak bij.

We zagen in de eerste drie uur een 7 tal valpartijen en strestten ons kapot. Kijken naar het achterwiel van de voorgangers. Amper tijd om te drinken. Niettemin, adrenaline troef !  MSR is één grote oefening "concentratie" en "wiel houden".

De motards van de organisatie slaagden erin verkeerd te rijden. Eén pijltje hing verkeerd. Bijgevolg diende het voltallige peleton rechtsomkeer te maken. 10 kilometer extra aan ons broek, ... waar zagen we over . Een "gezellige" en riskante bedoening, voorzien van de nodige Italiaanse commentaar en gestes.

Na 120km rijden wij onze eigen georganiseerde bevoorrading tegemoet te Ovada (120 km). Isa&Veerle zorgen voor verse kledij en food. We voelen ons goed en sluiten na 10 minuten onderbreking weer aan bij de gelosten aan de voet van de Turchino. Km 140: eerste helling van de dag, wij krijgen wat tijd om het landschap te bewonderen. Ligurië, prachtige streek. Ik laat Martin rijden maar kan hem gedurende de klim nog in het vizier houden. Op alle andere hellingen van de dag zal mij dat niet meer lukken. Bovenop de Turchino is het koud. Er volgt een snelle afdaling en komen we uit aan de kustlijn, richting San Remo. Met de zee in zicht blaast de wind hier nog feller en pal op kop.

Volgens het roadbook volgde een lang vlak stuk langs de kust tot aan de capo's. (Cervo, Bertha). De grootste verrassing van de dag blijkt echter "Le Manie". De organisatie vergat deze te vermelden in de parcoursbeschrijving. (Het is tenslotte een Italiaanse organisatie). "Le Manie" was de lastigste beklimming van de dag na ruim 200km. De eerste tekenen van verval worden duidelijk. Lichte knieproblemen bij beide. Ik krijg te maken met nog een extraatje: een maagverstuiking. Enkel Wake-up lukt nog + plat water en dat zal zo blijven tot in San Remo.

Capo Bertha en Cervo lukt redelijk om naar boven te rijden (triple!). De Cipressa nam ik in 2 tijden wegens te lang en redelijk kapot. Terwijl Martin, als betere klimmer, nu vleugels krijgt.

We rijden nog eens 2 km verkeerd ter hoogte van Imperia (ochere 2 km). De Poggio nadert, de moral stijgt opnieuw. Martin probeert zijne plateau 39. Ik heb dat niet en hou het bij 32x26.

De afdaling van de Pogio richting San Remo is genieten.

 

Moe maar voldaan halen wij de meet rond 19u45. Gereden afstand op de teller 310 km, gemiddeld fiets snelheid 27km/u.

 

Een aanrader voor fond renners onder ons. Eigen volgwagen met bevoorrading is aan te bevelen.

Men hoeft geen klimmer te zijn. We zagen onderweg zwaargewichten van +100kg en tevens een 15 tal dames.

Als dat geen motiverende factor is.

 

 groeten

 

Olivier & Martin

19:47 Gepost door Marcel in MILAAN-SANREMO | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |